Kategoriarkiv: Uncategorized

Eg ynskjer dykk alle eit godt nytt år

Eg las siste side av «Jeg nekter» av Per Pettersson på nyårsaftan. Den som har ambisjonar om enkelt å produsere ei liste over det ein har sett seg føre for det nye året, må aldri finne på å gjere det.

Men eg ynskjer at alle må oppleve kvar dag i det nye året som eit steg i retning mot ein stad de ynskjer å vere om eit år.

Haugsholmen fyr….

som ikkje ligg på Haugsholmen men på vesle Terøya, ein liten rotur lenger vest i Vanylvsgapet med Stadtlandet som næraste nabo i sør.

Jonas Petterson Teige var fyrvaktar her mellom 1918 og 1945. Han og kona Anna hadde 6 søner som vaks opp på denne holmen. Sønene hadde eiga guvernante og dei hadde skule i bestestova 6 dagar i veka. » Det var verst for yngstemann, han gjekk åleine i 5 år». Dei hadde 3 veker sommarferie. Då var dei på Runde og fekk helse på andre ungar.

Midt i straumen

Me legg bekken i røyr

No, gamle bekk,
lyt du i røyr
og renna til fjords
i ein einaste køyr,
du fær ikkje lenger
klukka ned teigen,
kroka og svinga
og tru at du eig’n;
Du fær ikkje lenger
breida deg ut
og kvila i hyljar
og fossa i sprut,
gå under jord når
du finn det for godt
so dukka fram att
og hukra ei nott –
du fær ikkje lenger
fila ditt skarv
– uslipte nakkar
ligg att der du kvarv -,
du fær ikkje bera
rusk på rygg,
stå og diga i myri
og ala på mygg,
du fær ikkje frjosa
til iskul og svull
og drøymande innunder
syngja din sull,
du fær ikkje kjæla
ungar um fot,
gje drikke til fuglar
og tyrstande rot.
Knurr ikkje,
ta ikkje til ords,
no, gamle bekk,
skal du beint til fjords.

Eg sit her og røykjer
med tankane svive,
um bekken og livet.
Og livet og bekken
vind seg i hop
gjenom sukkande tid
med leiking i lid,
med gråt, med rop.
Bekken er komen
i røyr av sement.
Livet skal etter.
Beint. Plent.
Ingen fær rusla
på eiga hand lenger
og tru ei forunderleg verd
er hans.
Nei, greidt skal det skura
frå vogge til grav.
Til du er komen
som bekken
i hav.

Olav H. Hauge (1961)

Ein månad utan oppdatering får greie seg.

Eg har ikkje akkurat opplevd noko folkekrav. Det var faktisk skræmande enkelt å la bloggen segle sin eigen sjø. Men eg merkar at sjølv om Twitter og Facebook både er meir  lettvint og gjev meir tilbakemelding på det ein legg ut, så  ville eg ha sakna denne staden som er min eigen og som eg kan forlate i forvissing om at ingenting endrar seg  til eg kjem attende.

Eg har ikkje så mykje å kome med i dag, men ei lenke til eit  bilete eg ahar lagt ut på foto.no, kan eg alltids slenge  med.

http://foto.no/cgi-bin/bildegalleri/vis_bilde.cgi?id=647958&imageoffset=0&utvalgid=9

 

 

 

Verhaldet, det som held veret attende

Dei skriv om det på engelsk óg:

Veirahaldet is one of the most popular skiing mountains in Ørsta kommune. This is an easy mountain to reach on skis and on foot, and in winter – many use the ski-lifts from the Bondalseidet skiing centre to get an easy start. «Veir» is local dialect for weather. «Hald» means to hold. The book «Sunnmøre» (Kristoffer Randers) explains that this mountain «holds off the weather». More precisely, «vedrhald/verhald» is a mass of clouds with trailing winds, where the clouds lower the wind-speed.

Her har du lenka til originalen: Her altså.

Eg trur eg nyttar det offisielle namnet på fjellet, men som de ser i den engelske teksten, så har dei nytta namnet «Veirahaldet»; det er det fjellet heiter på ørstadialekt.

 

 

Å dra forhasta slutningar

Ingen av desse bileta er manipulerte. Biletet til venstre er eit utsnitt av det til høgre. Objektivt sett er begge sanne. Isolert sett kan biletet til venstre vere skuleeksempel på uansvarleg framferd. Om ein derimot klikkar på biletet til høgre, har litt erfaring og i tillegg kjenner historia bak, burde igrunnen ikkje biletet få nokon til å heve eit augnebryn. Og slik let vi oss lure heile tida.

Sølvslottet på Krøkja

Denne posten er utan bilete. Biletet eg skulle legge ut vart rett og slett aldri teke. Dagen dette ikkje skjedde var søndag 16. oktober i halv sekstida.

Det var ein litt regntung ettermiddag og eg var på veg i bil til Fosnavåg. Inne i fjordane var det allereie halvskymt, men eg har ofte opplevd korleis det lysnar når eg nærmar meg kysten og himmelen faldar seg ut over meg. Difor tok eg med meg kameraet likevel.

Rett før du kjem til Fosnavåg kryssar vegen  eit sund.  Sidan har eg funne ut at brua over sundet må vere Buholmbrua og det  var medan eg var ute på brua eg såg biletet mitt. På ein liten grøn holme på sørsida av vegen låg eit  gamalt hus.  Vind, sol, regn og lite vedlikehald hadde sett sine tydelege spor. Men det var lett å sjå at det ein gong hadde vore eit staseleg bygg.  Den gongen  for lenge sidan då det å bu på ein veglaus holme ikkje var nokon ulempe. Tuntrea  var store kastanjar, kanskje bøk og eik óg ,det var ikkje så lett å sjå. Men haustfargane var uansett på sitt mest intense. Grønt, gult, orange, raudt og brunt . Og  denne ettermiddagen var det som om alt der ute på denne holmen var  lyssett innanfrå . Den verbitne bordkledningen på huset skein  som  sølv.

Men eg kunne ikkje stanse der ute på brua. Dessutan var det allereie for mørkt til å ta bilete. I alle høve utan stativ. Difor eksisterer dette biletet kun inne i hovudet mitt. Og det vert berre vakrare og vakrare. Lightroom og Photoshop og andre biletbehandlingsprogram har ikkje ein paddesjangs mot det som skjer med bilete som kun finst inne i hovudet  vårt.

Dei er berre så vanskelege å dele.

I ettertid har eg leita litt rundt på nettet for å finne bilete frå Krøkja, som denne holmen truleg heiter. Dette er det einaste eg har funne.