Kategoriarkiv: Om skriveverktyet

Blogg er ute. Fint der

DSC_0661-2

I 2007 la eg ut mitt første blogginnlegg. Det var den gongen då, trudde eg i alle fall, at det skulle vere eit teikn på at eg fylgde litt med i tida.

No, 7 år etter har eg framleis bloggen oppe. Eg oppdaterer ikkje så ofte lenger og ikkje meiner eg så mykje heller. Men eg betaler for webhotellet kvart år og ser gjennom spamkommentarane (294 sist veke) før eg slettar dei. Det har hendt ein gong at eg har funne ein «skikkeleg» kommnentar klemt inn mellom kyrilliske teikn, reklame for eskortedamer og tvilsam farmasi. Akkurat den dagen var det som å finne gull. Merkeleg i grunnen, når ein tenkjen på korleis facebook og andre sosiale media har gjordt oss til feedbackjunkiar heile gjengen.

Det er likevel noko eige med det; når nokon vitjar deg på bloggen din, har dei faktisk gjordt noko aktivt for å besøke nettopp deg. Og når dei så gjev uttrykk for at dei har likt seg , er det litt som om ein ven takkar for laget i gangdøra og «det har vore ein fin kveld»

Umerkande har bloggen blitt eit av dei mange motstraumsprosjekta mine. Eg har tenkt litt over akkurat det og kome fram til at det kanskje ikkje er så dumt. Når ein arbeider motstrauums, har ein styrefart sjølv om ein ikkje flyttar seg så fort. Om ein arbeider medstraums, må ein ha mykje større fart for å kunne styre og då vert smellen om du likevel skulle treffe ein stein så mykje hardare.

Ein månad utan oppdatering får greie seg.

Eg har ikkje akkurat opplevd noko folkekrav. Det var faktisk skræmande enkelt å la bloggen segle sin eigen sjø. Men eg merkar at sjølv om Twitter og Facebook både er meir  lettvint og gjev meir tilbakemelding på det ein legg ut, så  ville eg ha sakna denne staden som er min eigen og som eg kan forlate i forvissing om at ingenting endrar seg  til eg kjem attende.

Eg har ikkje så mykje å kome med i dag, men ei lenke til eit  bilete eg ahar lagt ut på foto.no, kan eg alltids slenge  med.

http://foto.no/cgi-bin/bildegalleri/vis_bilde.cgi?id=647958&imageoffset=0&utvalgid=9

 

 

 

Melding til alle besøkande

Eg har fått melding frå huseigaren om at låsen på inngangsdøra no er reparert. Eg seier meg lei for at nokre av dykk i periodar har møtt stengde dører her på museet trass i at ar vi marknadsfører oss med at opningstida er 24 timar 7 dagar i veka. Men som sagt, dette skulle no vere i orden. Som dagleg leiar og deltidsresepsjonist, vil eg vere takksam dersom de la inn ei feilmelding på gamlebloggen min om døra skulle gå i vranglås i framtida.  Enklaste måten  å finne fram på er truleg ved å google «dansebandmuseum». Det skulle vel vere greit å hugse 😉

Eg har fått ein award

Eg har fått ein såkalla «Award» av Britt Aase.Her er han:

best-blog-award_thumb4

Det er kjekt at der finst folk der ute som set pris på bloggen min og eg er takksam for dette teiknet på at nokon har glede av det eg legg ut.

Men kva gjer eg no ? Når ein ser i ordboka og finn ut at award « is something given to a person or a group of people to recognize excellence in a certain field; a certificate of excellence» skal det vel ikkje så mykje sjølvinnsikt til for å innsjå at dette vert litt «over the top» som det heiter på awardspråket. Samstundes fylgjer det ei forplikting med denne utmerkinga. Eg må sende henne vidare til 15 andre. Det vert som om du tek ein lasagne ut av steikeomnen og for seint oppdagar at grytekluten er våt og kjøkkenbenken full.

Likevel må eg vel vere så pass at eg sender utmerkinga vidare, og då trur eg at eg vil sende henne til Elisabeth i Bødø. Og så utfordrar eg turistkontoret i Bodø til å gjere noko av det  same. Sjølv om det næraste eg har vore byen er ei mellomlanding på Evenes i 1986, føler eg meg snart som kjentmann etter å ha lese bloggen hennar nokre månader. Dessutan skal du ikkje vere uredd for at du vil finne noko å tenke  vidare på i Elisabeths Eldorado.