Like sikkert som at alt må ha ei rot, er det at ingenting kan vekse uendeleg i ei endeleg verd
“Regionavisa – Det beste i livet er gratis” skriv dei sjølve om gratisavisa avisa si. Kvar onsdag får eg henne i postkassen, og det første eg les er “frå barnemunn”. I dag kom fylgjande gullkorn:
-Det er mest snille folk, men ein må ha politi viss nokon har ein dårleg dag.
Det beste i livet kan verkeleg vere gratis.
Ætt
Er du i ætt med bjørki.
greider du deg lenge,
du toler både vind og regn
og at marki bit ditt hår.
Men du vert ikkje like ljos
og rak alltid;
skredebjørk
er knudrut og krøkt
og svart i riset.
Orsak at det sveiv meg
lægste gard er
lett å hoppa,
at eg kanskje tenkte
at du laut takke til.
Eg fekk anna vita,
svida for
min dårskap.
Men inst inne er eg
glad-og byrg av deg.
-Olav H Hauge
Eg merka våren i dag.
Osane blenkte kring landet.
Millom ljoslegga bjørker
var fura byrja å ande.
Stig, sol, og lokk utfor vegg
kvart frose barn!
Og eg vil gløda i solavlen
kalde jarn.
En mulig definisjon kan være: «Kommunikasjon er den prosessen der en person, gruppe eller organisasjon (sender) overfører informasjon til en annen person, gruppe eller organisasjon (mottaker) og der mottaker(ne) får en viss forståelse av budskapet». Kommunikasjon er også definert som: «Den prosessen som har tankens enhet som mål.»
Når mennesker kommuniserer med hverandre, spiller den ikke-verbale delen av kommunikasjonenen en avgjørende rolle. Assosiasjoner, idéer, predisposisjoner og følelser påvirker hvordan informasjonen blir oppfattet og tolket av dem som kommuniserer.
-Wikipedia
elles kan alt brukast,
sjølvsyn òg,
enno finst det ei bjørk
som er krokut,
og grannen har eit ordtak
etter far sin
Eller så kan ein stele frå Olav H Hauge sitt dikt “Dikt i dag”
Beint fram den rake vegen
til du er blind og blå!
So heitte det ein gong
ein adelsmann skal gå.
Det trur eg no for min part
berre so måteleg på.
Det er det mest karslege,
det skal vera sant,
og høver store heltar,
men ikkje nett ein fant,
som ikkje trur at alt
er plent svore og bant.
Det nyttar ikkje å renna
mot berget, hard og bratt.
Då fær du gå ikring,
og prøva å finna att
den leidi du veik ifrå,
og segja til berget: Statt!
Eg vilde rida glasberg
i blindøygt ofsemod,
men datt nedatt som ein skinnfeld
med dei hine stod og lo.
So tok eg til å krabba
og ta det meir med ro.
Til tronge glipar kjem eg,
til svarte stygge stryk.
Då lyt eg ganga langs med,
og sjå at fuglen fyk.
For bøygjer ein seg ikkje,
so veit ein at ein ryk.
Eg vavrar rundt i ulende
og riv meg sårt til blods
og leitar meg attende,
og det gjeng trått til fots.
So ser eg atter médi,
og eg vert glad til mods.
OLAV H. HAUGE – Glør i oska. 1946
eg las ei bokmelding inne hjå Avil her ein dag og ut frå det ho skriv om boka, Jern av Torgrim Eggen, vart eg litt nyfiken. Eg siterer litt frå meldinga:
-Eg forstår at forlaget, journalistane og kritikarane har lyst til å henge seg opp i kor edgy og oppdatert og spanande dette med internett og konspirasjonsteoriar og religion er.
-Eg vil berre få lov til å påpeike at boka er festleg litteratur.
Massiv research, leikande språkbruk, tydelege karakterar (først gjenkjennande tatt på kornet, og deretter viser det seg at det er dine eigne fordommar som blei tatt på kornet)
Jaudå, dette verka å vere ei bok eg kunne like å lese. Sjølv las eg for få år sidan mange Peak Oil bloggar og støytte på mykje rart. Frå det saklege og ekstremt kunnskapsrike til nokre som gjekk Johannes Openberring ein høg gang. Kanskje på grunn av alle eksentrisitetane vart ”Peak Oil arar” gjerne gjorde til lått og løye, men ein høyrer ikkje så mykje om det lenger. Det kan verke som om dei harde fakta som låg til grunn for “rørsla” stilletiande har blitt tekne opp i den kollektive bevisstheita (kan nokon hjelpe meg med eit godt nynorskord). I alle fall i høgare luftlag. Det er ikkje lenger mange som trur at oljen vil vare evig, sjølv om enkelte oppfører seg slik.
Så eg sat klar til å sende bestillinga til Haugen Bok. Eg hadde endåtil leita fram bankkortet. Men så hadde det seg at eg nettopp hadde henta avisa og ho låg oppslegen på ein tosiders artikkel om forskinga til Harriet Bjerrum Nielsen. Ho hadde fylgt utviklinga til ei skuleklasse frå dei byrja på skulen i 1992 til dei gjekk ut i 2002. og forskinga har resultert i boka ”Skoletid”. Utfrå det eg las i artikkelen i Vårt Land ombestemte eg meg på flekken og bestilte ”Skoletid” i staden for ”Jern”. Eg jobbar med 16-19 åringar og er forviten på å vite meir om kven dei eigentleg er og kva ballast dei har, desse nye 16-åringane som dukkar opp, som frå ingenting, kvar august. Eg skal ikkje skryte av å ha lese heile boka allereie, men eg har funne eit avsnitt som for meg er verd heile boka. Eg siterer:
-Mennesker er ikkje som bølger, skyformasjoner og snøkrystaller. Mennskets utvikling skyldes ikke naturlover, men de sosiale og dermed foranderlige sammenhengene de deltar i, og de er selv med på å skape, fortolke og forhandle ”sin form”. Regelmessige mønstre kan oppstå fordi en gitt gruppe har noen livsbetingelser og kanskje deler av en historie felles. Men poenget om at variasjon er det som skaper mønsteret og ikke truer mønsteret, at mønstre av orden og uorden veksler avhengig av perspektivet, og at det regelmessige og det unike eksisterer som to sider av samme mynt, er et brukbart bilde også når det gjelder kompleksiteten i sosiale grupper.
Kornhausten i Noreg vert truleg den dårlegaste på 25 år. Konsekvensen ? Jau, fare for auka import. Skjønar vi kor privilgerte vi er ?
Eg fekk ikkje med meg innhaldet i 68-opprøret. Skræmande svart/kvitt bilete på TV-skjermen synte langhåra ungdommar som slåst med politiet i gatene og ramponerte butikkar. Og eg tykte det var heilt forferdeleg at folk kunne oppføre seg slik. I ettertid har eg sjølvsagt lært leksa mi: At opprøret var eit naudsynt brot med antikvariske normer og stivna autoritetar, eit opprør mot urett, krig og materialisme.
Men kva skjer når det såkalla opprøret vert det normale og opprørarane vert sjølve “det etablerte” ? Eg har tenkt litt på det i det siste og no sist helg las eg ein artikkel i Morgenbladet som fekk meg til å tenkje vidare. Du finn artikkelen her:
“Du er hva du har spist”. Mellom anna fosfor. Men kvar kjem dette fosforet i frå? Om du vilvite meir om det, var her utruleg mykje å hente her.
Archive for Kva las eg no ? »
Siste kommentarer