Bandandersmuseum

En risikoanalyse utføres for å avdekke risikoen knyttet til et tiltak, en aktivitet, et system eller en situasjon. Hensikten med analysen er å fremskaffe underlag for beslutninger. På bakgrunn av analysen kan man da gjøre en risikoevaluering og velge å la være å gjøre aktiviteten, eller iverksette risikoreduserende tiltak som gjør at aktiviteten likevel kan gjennomføres. Risikoanalyse og risikoevaluering er en del av risikovurdering, som igjen er en del av risikostyring.

Risikoanalysen gjennomføres grovt sett ved å svare på tre grunnleggende spørsmål:

Når vi snakker om risiko, dreier det seg alltid om hva som kan skje i framtida, noe som er forbundet med usikkerhet. I følge standarden NS 5814 “Krav til risikovurderinger”, defineres risiko som  ”uttrykk for kombinasjonen av sannynligheten for og konsekvensen av en uønsket hendelse”

-Wikipedia

Men Wikipedia seier ingenting om risikoen ved å redusere alle ting, til dømes ein tur til Preikestolen, til objekt for risikoanalyse.

Der er ingen mønster, men du kan skape deg ei samanhengande linje ved å fokusere selektivt. Det er slik ein lagar konspirasjonsteoriar.

Eg kjøpte ny kompostkvern i går. Ho var enkel å montere  og eg var mest ferdig då eg fann dei 4 skruane som skulle nyttast til å feste innføringstrakta. Som de kanskje ser av biletet, var ikkje dette vanlega skruar, Ikkje var det stjerneskruar, ikkje var det umbraco og ikkje var det torx. Eg byrja å leite etter medsendt verkty i emballasjen, men fann ingen ting.

Lunta hadde eg allereie lukta og då eg las siste avsnittet i monteringsvegleiinga, kom stadfestinga. Trakten kan bare monteres hos en forhandler med spesialverktøy, stod det.

Eg må medgje at eii slik kvern er skumle saker. Ho er trass alt konstruert for å male 3-4 cm tjukke greiner til fliser og det skal ikkje mykje katastrofefantasi til for å tenkje seg kva ho kan gjere med ei uforsiktig hand, så eg har full forståing for at ein må legge vekt på å lage slikt utstyr så trygt som råd. Også at produsenten gjer det vanskeleg for oss å fjerne verneutsyr for å gjere arbeidet litt meir lettvint.

Dei nye reglane for kompostkverner har visst kome i stand på bakgrunn av ei tragisk ulukke i Nederlend for eit par år sidan. Det var ei stund aktuellt å forby slike kverner i heile EU og EØS, men desse brysomme skruane er er eit resultat av eit kompromiss som gjer at vi framleis kan male opp hageavfallet vårt på ein enkel måte.

Men der er eit men. For kvar slik sak eg støyter på, får eg ei sterkare kjensle av at vi er på avvegar. At vi er i ferd med å dimensjonere store deler av omgjevnadene våre til “worst case”-scenarioet.  At nullvisjonen er i ferd med å ta strupetak på oss. Dette skjer samstundes som at  stadig fleire driv med ekstremsport og andre halsbrekkande aktivitetar. Som vi andre likar å fylgje med på frå TV-stolen.

Balladen om briggen “Blue Bird” av Hull
Evert Taube

Det var “Blue Bird” av Hull, det var “Blue Bird”, en brigg,
som med sviktande stumpar stod på
över Soten i snöstorm med nerisad rigg
själva julafton sjuttiotvå.
Surra svensken till rors! Han kan dreja en spak,
ropa skepparn. Allright boys, lös av!
Och Karl Stranne från Smögen blev surrad till rors
på “Blue Bird”, som var dömd att bli vrak.

Han fick Hållö fyrs blänk, fast av snöglopp och stänk
han stod halvblind – han fick den i lo,
och i lä, där låg Smögen, hans hem, där hans mor
just fått brevet ifrån Middelsbrough.
- Nå vad säger du Karl, går hon klar? – Nej, kapten!
Vi får blossa, för här är det slut!
Vi har Hållö om styrbord och brott strax i lä!
- Ut med ankarna! Båtarna ut!

Men hon red inte opp. Och hon fick ett par brott,
som tog båten de hade gjort klar.
- Jag tror nog, sa Karl Stranne, att far min har gått
ut emot oss jag litar på far!
Båt i lä! Båt i lä! Det är far – Det är vi!
Det är far min från Smögen! Hallå!
Båt i lä! Sjöng han ut, di är här! Jumpa i
alle man – I blir bärgade då!

Det var Stranne den äldre, en viking, en örn,
som på julafton sjuttiotvå
tog sitt renade brännvin ur vinskåpets hörn
till att bjuda de skeppsbrutna på
- Hur var namnet på skutan, han sporde och slog
nio supar i spetsiga glas.
- Briggen “Blue Bird”! – - Det tionde glaset han tog
och han slog det mot golvet i kras!

- Sa ni “Blue Bird”, kapten, – briggen “Blue Bird” av Hull?
Gud i himlen! var är då min son?
Var är pojken, kapten? För vår frälsares skull!
Det blev dödstyst bland männen i vrån.

Gubben Stranne tog sakta sydvästen utav.
- Spara modern, kapten, denna kväll!
Nämn ej namnet på briggen, som har gått i kvav -
Nämn ej “Blue Bird” av Hull, är Ni snäll!
Och kaptenen steg upp. Han var grå, han var tärd -
stormen tjöt, knappt man hörde hans ord -
när han sade med skälvande röst till sin värd:
- Karl stod surrad och glömdes ombord!

Her ligg lydsporet: Briggen Bluebird

No har eg målt og målt og får same svaret kvar gong: Denne koppen er tom.

Eg såg Harald Eia & co på Debatten på NRK i går kveld, og ein forferdeleg tanke slo ned i meg: Er det mogleg at elektrikaren sine måleinstrument er fullstendig ueigna til denne oppgåva ?

Basert på denne, og mange liknande erfaringar, vil eg i dag kome med to påstandar:

1. Om du tilfører meir enn du forbruker, vil det til slutt renne over.
2. Om du forbruker meir enn du tilfører, vil det til slutt bli tomt.

Det er i grunnen ikkje vanskelegare enn det. Og det er vel det som er problemet.

Men no er eg, som de ser, i ferd med å utvikle eit vitskapeleg fundament for desse to påstandane etter denne oppskrifta (henta frå nynorsk Wikipedia):

-Eit matematisk bevis er ein demonstrasjon som syner at ei matematisk utsegn er riktig. Eit bevis er ei logisk påvising, ikkje ei empirisk påvising. Altså må beviset syne at ein hypotese gjeld for alle tilfelle utan noko som helst unntak.

Som de ser av krava til bevis, vil dette arbeidet ta noko tid. Og i mellomtida kan alle trygt oppføre seg som om påstandane mine kun er luftige hypotesar.

Om vel ei veke har vi den 8. mars, kvinnedagen, og eg er glad eg er mann. Kvifor? No er eg t.d. i ferd med å legg ut eit nytt innlegg her på museet. Desse innlegga vert stort sett til ved at eg har med meg kamera på mi meir og mindre målretta vandring gjennom kvardagen, klipper ut små bitar av det eg støyter på, kjem heim og ropar “Eg fann, eg fann” i det eg trykker “Publiser”. Dette slepp eg altså unna med.

Eg har ein mistanke om at det ikkje hadde vore så enkelt om eg hadde vore dame. Dersom du er dame, bloggar og har nokonlunde bra helse, skal du liksom vere verdsmeister i alt. Du skal vere gourmetkokk, globetrottar, ha grøne fingrar og overstimulerte ungar, alltid ha ryddig kjøkenbenk og ha god greie på musikk og litteratur. Og så må du strikke, hekle, brodere og gimpe. Berre for å nemne noko

Likevel er det nesten berre damer som bloggar.

Det var ein nydeleg novembersøndag. Den lave ettermiddagssola forgylte heile verda, ein måse flaug over hovudet mitt og knuten på den høgre skolissa mi hadde gått opp. Fjøra lukta ikkje fjøre, men denne ubeskriveleg gode, salta lukta ein kan kjenne på kalde haustdagar.Eg trur det er lukta av hav. Og det var pause i cupfinalen mellom Aalesund og Molde. Alt dette dukka opp då eg såg att dette biletet.

Men eg har øydelagt mang ein arbeidsdag med å lure på om eg verkeleg hugsa å slå av kaffitraktaren.

Eg sluttar aldri å forundre meg over korleis vi er ihopskrudde.

Det mørke vert for mørkt og det lyse vert for lyst. Enten misser ein teikningane i det mørke eller leiken i det lyse.  Eg ser attende på dei to siste postane mine og funderer på om  hovudet vårt verkeleg kan handtere dette spennet. Har hjernen vår eit dynamisk omfang som tillet oss å engasjere oss i det forferdelege og samstundes legge merke til og setje pris på det gode ? Og kva skjer med oss om vi prioriterer, med eller utan vitande ? I lengda ?

Storr, eller lyssiv; dårleg sort. Vanskeleg å verte kvitt, men om det hastar, så finst det kjemiske hjelpemiddel. Det vil nok hjelpe på kort sikt Men problemet stikk djupare enn som så. For å verte kvitt elendet i lengda, må ein legge tilhøva til rette for dei plantene ein ynskjer å ha i enga si. Ved inngangen til eit nytt år kan det vere verdt å ha i bakhovudet at dette er ei innsikt som kanskje har bruksområde utanfor botanikken og.