Bandandersmuseum

2 timar til Vakkerstølen, 3 timar til Pyttbua, men berre 20 minutt ned til bilen. Det er med litt blanda kjensler ein set seg i bilen etter ei ferfekt helg i fjellet. Men no, ei veke etter, er alt lagra i skuffen merka “Gode minne”.

Utsikt til, frå venstre: Karihø, Karitind, Høgstolen og Pyttegga

I nettutgåva til Aftenposten spør dei i dag:

Blir det mer sommer i år?

Eg har stole illustrasjonsfotoet dei nytta.

Førre helg kjøpte eg papirutgåva til den same avisa. Hovudsaka i Magasinet var vårt problematiske forhold til alkoholen.

Ei av overskriftene som var nytta var :

Hva? Drikker du ikke? Les meir

Det er då eg spør meg sjølv fylgjande spørsmål. Kva gjer media for å fortelje oss at likninga i overskrifta ikkje stemmer ? Har dei eit ansvar her ?

..du vil truleg aldri lese dette her, men eg har lese debattinlegget du hadde i Dagbladet onsdag denne veka. Der skriv du at du er provosert av dei som kallar brotet i WTO-forhandlingane ein siger for verda sine fattige. Det har du sjølvsagt full rett til å vere. Og det er ikkje det eg reagerer på heller. Det som får meg til å reagere er alle sleivsparka. Du skriv mellom anna:

-Man må nesten spørre seg hva som er motivet for slike utspill, for et ønske om utvikling er det ikke.

-Det er en rasjonell grunn til å være glad for å slippe ny avtale, og den handler om ren redsel for forandring, ikke bekymring for fattige bønder.

Det er då eg vil spørje deg: Korleis i all verda kan du vite det ?

Eg kan ikkje vite om det var med vilje du ikkje nemne at den direkte årsaka til brotet var at India nekta å gje etter for press frå USA om å ofre dei særskilte tryggleiksmekanismane i landbrukssektoren. ( Desse har som oppgåve å verne bønder i fattige land mot lave prisar og import av matvarer.) Men det er klart at det hadde svekka argumentasjonen din om du hadde teke deg bryet med å nemne det.

Magnar Norderhaug, norsk biolog f.1939 d.2006 , avslutta si yrkeskarriere som instituttleiar ved Worldwatch Institute Norden og vart i 2004 utnevnt til Ridder 1. klasse av St. Olavs orden for innsatsen sin innan natur- og miljøvern. I 1996 gav han ut ei lita, viktig bok; Verdens mat, som eg stadig kjem attende til. Der skriv han mellom anna:

Dersom verden går inn i en epoke med knapphet og prisvekst på mat, er det behov for en ny jordbrukspolitikk som forener

-økologiske hensyn
-økonomisk lønnsomhet
-nasjonale egeninteresser
-global solidaritet

Eg har gode grunnar til å tru at dette er like gyldig i dag som for 12 år sidan og meiner at ein avtaletekst som t.d USA pressa på for å få gjennom ville vere eit steg i feil retning i høve Norderhaug si liste.

Utvikling kan vere både positiv og negativ og når valet står mellom å stå stille og å gå feil veg, meiner eg at det må vere legitimt å meine at det er greiast å halde seg i ro.

Det var berre det eg ville seie

Eg kika ut kjøkenglaset og der låg han i ei søyle på hagebordet. Tenkte berre de kunne få sjå han de og.

Livet er ein kamp. Som om ikkje motorsaga var ille nok, så måtte sjølvsagt koppelamma også ha sitt.

Snart oppe no. Litt anna stemning her enn på bileta frå omlag same staden i førre post

Saudehornet, sett frå Nivane, 4 dagar før “Saudehornet rett opp”. 1303 meter stigning på vel 5 km. Vinnartida i år, om lag 50 minutt, men rekorden er under 48 minutt. Piece of cake…..med helikopter.

Høgare kjem du ikkje i Kykladene. 1003 m.o.h. Fjellet heiter Zeus eller Saz eller…. (alt etter kva kart du kikar på) Fint var det uansett. Men det kjennest mest som å svikte gamle vener.

Desse kan eg stole på. Om alle fly vert sette på bakken. Det er berre å snøre på seg skorne (eg treng ikkje å starte bilen eingong) og etter vel ein times tid så har eg denne utsikta. (Bak skoddedotten som sig inn frå venstre lurer Stadtlandet.

Ikkje er eg avhengig av finever heller.

Førre helg braut WTO-forhandlingane saman att. Fiskarlaget fortvilar, Bondelaget jublar og Sponheimen uttaler fylgjande i ein kommentar til Dagens Næringsliv: ” Bondenorge på sitt verste”.

Sjølv er eg ikkje heilt sikker lenger. Eg skal ikkje stikke under ein stol at stemninga steig eit par hakk under fjøslua mi sist gong brotet kom. Denne gongen er det meir eit lett resignert “ja ja, det var vel det minst galne som kunne skje”

For det er vel ikkje så mange som verkeleg meiner at ein ikkje treng reglar for verdshandelen ?Spørsmålet er heller korleis desse reglane skal utformast.

WTO har, etter eiga utsegn, auka velferd for innbyggarane i medlemslanda som hovudmålsetjing. Med 153 medlemsland burde ikkje dette vere særleg kontroversielt og dersom ein ser bort frå sterke grupper sin kamp om å behalde eigne privilegier, er hovudstridsspørsmålet av det meir ideologiske slaget.: Er verkeleg uavgrensa frihandel det beste verkemiddelet for å oppnå dette målet ?

For meg har WTO blitt sjølve symbolet på det Kalle Moene så treffande kallar vekemiddelradikalarar. Verkemiddelradikalar vert ein i den augnblinken ein misser målet av syne og verkemiddelet i seg sjølv vert hovudmålet.

Sidan G6 forhanlingane i Geneve kollapsa for 2 år sidan og desillusjonerte utsegner som “det er grenser for kor lenge ein kan piske ein daud hest” vart siterte i avisene verda rundt, kunne ein kanskje forvente at ein denne gongen hadde teke inn over seg at mykje vatn har runne i havet sidan juli 2006. Men der vart eg skuffa.

Dersom ein neste gong (for eg reknar trass alt med at det vert ein neste gong) erkjenner og tek utgangspunkt i dei verkelege utfordringane vi som verdssamfunn står framfor, kan det tenkjast at eg vil fylgje forhandlingane frå heimelagsupporterane sin del av tribunen. Men akkurat det er kanskje ikkje så sannsynleg; WTO presenterer seg trass alt slik på heimesidene sine:

Its main function is to ensure that trade flows as smoothly, predictably and freely as possible.

OK for så vidt, men for meg er og blir frihandel eit tveegga sverd, eit verkemiddel og ikkje eit mål i seg sjølv