Bandandersmuseum

Livet på blogspot var enklare. Eg hadde innfunne meg med Blogger sine avgrensingar og dei fleste innlegga mine var 5-minuttsprosjekt på rein impuls og sjølve framgangsmåten vart ganske fort ei ubevisst reflekshandling.

Men det var før Wordpress på eige domene.

Eg hadde lagt merke til at dei fleste Wordpressbloggar hadde ein lenkekategori kalla “Meta”. Etter at eg flytta, har dette vesle ordet blitt ein ubeden gjest i det aktive ordtilfanget mitt. Ikkje ser eg teikn til at gjesten vil reise heim att heller. Akkurat no innbiller t.d skrivevindauget seg at at det disponerer heile skjermen, medan resten av dashbordet  tviheld på den rettmessige plassen sin. Dette fører til at siste tredelen av kvar line gøymer seg bak  publiseringsverktyet og kategorilista. Berre dei siste par bokstavane på kvar line dukkar opp heilt til høgre, klint inn i rullefeltet. (Jaudå, eg veit at eg ken velje fullskjerm, men det er ikkje HTML-editoren med på)

Dette innlegget kjem også i kategorien “meta”. Eg må finne ut kor mykje eg må krympe bileta for at dei skal passe  i hovudkolonnen. Men eg skal love at dette er siste gongen. Eg har ikkje tenkt å gjere meg til eit offer for Wordpress og K2 sin ibuande vondskap. Då flyttar eg heller attende. På den andre sida, der finst verre former for metaliv enn det ein lever på Wordpress. ( Og no kan det hende at talet på norske Googletreff på “metaliv” aukar med 100%)

Dei av dykk som har vore innom her desse første/siste dagane, har sikkert registrert at alt ikkje har vore på stell med utsjånaden her. Men no har eg altså klipt meg.

Dessutan har eg funne løysinga på problemet med  toppbilete som har repetert seg bortover skjermen og tekst har dukka opp på heilt uventa stader og bytta plass alt etter storleik på skjermen.

Ute i verda sit det ein kar, ja eg reknar faktisk med at han sit mykje i ro, som heiter Luciano Passuello. Han hadde forska litt på problemet, og vips, så var det løyst.  Dersom det er andre der ute som har same problemet, kombinasjonen av siste versjon Wordpress og K2-temaet så legg eg ut lenka til det eg vel å tru er løysinga.  Trykk her.

Borte under låvebrua hadde han ståande ein hoggestabbe, I den stod den gamle kløyvarøksa, den som er laus på skaftet. Særleg om våren hadde han lagt merke til. Dit bort bar han dei vanskelege kubbane, dei vridne, krokute rotendane og dei med mange store kvistar.

Når livet vart for enkelt og og dagane flaug av garde, mest utan å setje merke etter seg, tok han seg ofte ei arbeidsykt  under låvebrua.  Ein kveld, etter nok eit sveittebrot   der borte, kom han til å tenkje på  dei lange knaggrekkjene på ungdomsskulen. Men no var det ikkje innsvinga boblejakker og militære feltjakker som hang på knaggane, men livet hans.

29. april 2003 vart ein merkedag. Tida på året då alt treverk gisnar og det meste går av skaftet. Økser også. Katten som sat med hovudet på skakke og som heldigvis  var einaste tilskodar, brukte utan å legge merke til det, opp eit av sine liv,. Same dag vart Maud Angelica Behn fødd.

20.januar 2005, dagen då Per Borten døde, gjekk han laus  på lønnekubben som hadde lege under ufsedropane heile hausten og no hadde frose til ein 15 kilos isklump.Han sikta, slo til med all si kraft og trefte akkurat der han skulle. Det han ikkje hadde rekna med, var at øksa spratt opp att som om kubben var laga av massiv gummi, glapp ut or hendene hans og knuste glaskuppelen, lyspæra og heile armaturen. Resultatet vart at han mørkla heile løa og han måtte på bygda for å låne nye sikringar. I kubben viste berre ein tynn, kvit strek.

I går kveste han kjedet på motorsaga og kopla vedkløyvaren på traktoren. Så kappa han hoggestabben i 3 lettkløvde kubbarog kløvde dei i 24 perfekte bjørkeskider som han la i ein sekk. I sekken la han også eit  ark der han med tjukk sprittusj hadde skrive: ”Skal kun brukast  på julaftan”.

Skal tru kva det var som fekk han til å ombestemme seg.

Må vedgå at eg har ståande nokre meter nettinggjerde med piggtråd på toppen, men i år skal eg fjerne siste rest med piggtråd.

Eg taggar Obama og alle andre med svin på skogen.

For lesarar som no fekk stygge assosiasjonar, vil eg gjere det heilt klart at eg utelukkande nyttar uttrykket “med svin på skogen” i tyding “med skjelett i skåpet” eller ” har ureint mjøl i posen”