Kan opprøraren vere både ideal og ein del av det etablerte? Samstundes ?

Eg fekk ikkje med meg innhaldet i 68-opprøret.  Skræmande  svart/kvitt bilete på TV-skjermen synte langhåra ungdommar som slåst med politiet i gatene og ramponerte butikkar. Og eg tykte det var heilt forferdeleg at folk kunne oppføre seg slik. I ettertid har eg sjølvsagt lært leksa mi: At opprøret var eit  naudsynt brot med antikvariske normer og stivna autoritetar, eit  opprør mot urett, krig og materialisme.

Men kva skjer når det såkalla opprøret vert det normale og opprørarane vert sjølve «det etablerte» ? Eg har tenkt litt på det i det siste og no sist helg las eg ein artikkel i Morgenbladet som fekk meg til å tenkje vidare.  Du finn artikkelen her:

Ut av SV-tåka

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *