Blogg er ute. Fint der

DSC_0661-2

I 2007 la eg ut mitt første blogginnlegg. Det var den gongen då, trudde eg i alle fall, at det skulle vere eit teikn på at eg fylgde litt med i tida.

No, 7 år etter har eg framleis bloggen oppe. Eg oppdaterer ikkje så ofte lenger og ikkje meiner eg så mykje heller. Men eg betaler for webhotellet kvart år og ser gjennom spamkommentarane (294 sist veke) før eg slettar dei. Det har hendt ein gong at eg har funne ein «skikkeleg» kommnentar klemt inn mellom kyrilliske teikn, reklame for eskortedamer og tvilsam farmasi. Akkurat den dagen var det som å finne gull. Merkeleg i grunnen, når ein tenkjen på korleis facebook og andre sosiale media har gjordt oss til feedbackjunkiar heile gjengen.

Det er likevel noko eige med det; når nokon vitjar deg på bloggen din, har dei faktisk gjordt noko aktivt for å besøke nettopp deg. Og når dei så gjev uttrykk for at dei har likt seg , er det litt som om ein ven takkar for laget i gangdøra og «det har vore ein fin kveld»

Umerkande har bloggen blitt eit av dei mange motstraumsprosjekta mine. Eg har tenkt litt over akkurat det og kome fram til at det kanskje ikkje er så dumt. Når ein arbeider motstrauums, har ein styrefart sjølv om ein ikkje flyttar seg så fort. Om ein arbeider medstraums, må ein ha mykje større fart for å kunne styre og då vert smellen om du likevel skulle treffe ein stein så mykje hardare.

Det finaste eg har lese denne veka

Nattsalme

Det finst ei jord som opnar opp
sitt djup av svarte natt
og løyner både sjel og kropp
til ingenting er att

Det finst ei natt som møter deg
og tek deg mildt imot
og lèt deg kvila æveleg,
di hand, di sjel, din fot

Det finst frå Gud i alt som er,
i jord og nattevrimmel,
di sjel er hans, du er hans verd,
du lyser fram hans himmel

-Jon Fosse