Straumkrise og bedriftsøkonomi

Vi er sannsynlegvis bortskjemde, men når vi først er vande med at der kjem lys i pæra når ein slår på brytaren, er det vanskeleg å forsone seg med tanken på at det ikkje skal være ei sjølvfølge lenger. Einkvan har ansvaret. Kven denne «einkvan» er, er ikkje så lett å få tak på. Tidlegare kunne ein rope på det offentlege, men etter at elforsyninga vart underlagt same reglar som anna næringsverksemd, er der ingen i andre enden lenger. Det vi før såg på som eit gode vi hadde rett på, til liks med helsevesen, skulegang, vatn i springen og post i postkassa, er no underlagt strenge bedriftsøkonomiske vurderingar. Dette utsnittet frå dagens leiar i Dagens Næringsliv skulle illustrere tankemåten:

«Vårt råd til staten er det samme når det gjelder overføringskabel som gasskraft uten CO2-utslipp: Vent til det er lønnsomt. Og hvis kabelen er lønnsom, er det ingen grunn til at staten heller skal legge pengene i Statoil/Shells gasskraftverk enn i den.»

Tanken er altså at ein ikkje skal gjere noko med straumforsyninga før krisa har framprovosert så høge straumprisar at prosjektet isolert sett vert lønsomt. Basta. Dei fleste veit at det å bygge kraftliner eller gasskraftverk tek tid, men dei menneskelege og økonomiske konsekvensane dette vil ha, tel ikkje i denne rekneskapen. Kan hende vil enkelte sjå på det som eit skræmande scenario dersom same tenkemåten skal gjennomsyre all forvaltning og samfunnsplanlegging.

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *